“Mam ga je mee naar Oeganda? Samen met mij een heleboel regelen voor stichting Namasuba Kids?”. Anita zit naast me op de bank. Als bestuurslid van de stichting is dit wel heel gaaf. Weer een keer met eigen ogen zien waar we alles hier in Nederland voor doen.
Half mei is het zover en met koffers vol speelgoed komen Anita en ik in Oeganda aan. Alleen al door de straten rijden en naar buiten kijken maakt zoveel indruk op mij. Wat een andere wereld is het toch!
De dag na onze aankomst vieren we Anita’s verjaardag. Wat een feest, de kinderen zijn zo ontzettend blij dat Anita er weer is. Ze roepen haar naam, vliegen op haar af en ze krijgt een heleboel knuffels.
Vrijwilliger Anna heeft een prachtige grote taart gekocht en alle kinderen krijgen een stukje taart en een glas frisdrank. Blijer kunnen we ze op dat moment niet maken! Ik zeg nog tegen Anita: “Je kunt de stukjes wel iets groter doen”. Maar gelukkig heeft ze het niet gedaan, anders was er te kort geweest.
Maar niet alleen de kinderen zijn blij. Als ik met Anita door de wijk Namasuba loop, hoor ik overal “Anita, Anita! Welcome back!”. Ook wordt mij iedere keer weer verteld hoe geweldig goed werk Anita hier in de wijk doet en hoe lief ze voor iedereen is. Zo trots als een pauw loop ik naast haar.
Een paar dagen later gaan we zwemmen met bijna 60 kinderen, in de leeftijd van 4 t/m 22 jaar! Een hele onderneming, aangezien niemand een zwemdiploma heeft. We hebben heel veel zwembandjes meegenomen en die worden door bijna iedereen gebruikt. Ook hebben we heel veel badpakken en zwembroeken bij ons, aangezien de kinderen die zelf niet hebben. Iedereen heeft de dag ervoor gepast en is nu klaar om het water in te gaan. De kinderen genieten volop en zwemmen van de eerste tot de laatste minuut. De kinderen krijgen ook nog frietjes met een snack en een flesje frisdrank.
Dan met z’n allen terug in de overvolle taxibusjes. De kinderen willen niet weg, dit moment willen ze vasthouden. Nu zitten ze nog in het moment, in het feestje met elkaar, eenmaal thuis is het alleen nog maar een prachtige herinnering.
Aan het eind van de dag krijgt Anita een brief van Gifted. Gifted is een van de eerste sponsorkinderen. Gifted is Anita zo dankbaar. Dankbaar dat ze haar ziet als mens, dankbaar voor wat ze voor haar doet, dankbaar dat ze haar hoop heeft gegeven en dankbaar dat ze met haar naar plekken gaat waar ze anders nooit gekomen zou zijn. Zo emotioneel als je dat leest.
Iedere dag dat we er zijn, komen er ouders om hulp te vragen. Het is best een hele grote stap voor hen om aan een vreemde te laten weten dat je het financieel niet redt voor je gezin, dat je je kinderen niet genoeg eten kunt geven, dat ze niet naar school kunnen, dat je ze geen goed (t)huis kunt geven. Hoe moeilijk moet dat zijn, maar ook zo stoer dat je dat voor je kinderen doet.
Anita leidt deze gesprekken met zoveel liefde en respect. Ze stelt zo veel mogelijk vragen om de situatie zo goed mogelijk te kunnen inschatten. Hoeveel kinderen heeft u, welke leeftijd, welke groep, vanaf wanneer zijn ze niet meer naar school geweest, zijn er schulden op school, wat voor woning is er, zijn vader en moeder nog bij elkaar, werken zij?
Anita stelt de ouders gerust en voelt de situatie goed aan. Er komen meer dan 50 ouders en aan ons de taak om de meest urgente kinderen eruit te halen, zodat we de juiste kinderen aan nieuwe kindsponsors kunnen koppelen. Dat is in Oeganda te emotioneel en te zwaar, dat doen we als we terug in Nederland zijn. We willen eigenlijk iedereen helpen, maar dat gaat niet. Dan moeten we een miljoen euro winnen!
Er zijn 2 verhalen waar we echt heel stil van worden en die lang in onze herinnering blijven.
We ontmoeten de moeder van Joan (17), Harrison (14) en nog 4 jongere kinderen. Vader is vertrokken. Zij hebben een huisje waar ze wonen, koken en slapen met 7 personen in 1 kamer! De kinderen gaan “on and off” naar school, wat betekent dat ze alleen naar school gaan als de moeder het schoolgeld kan betalen. Als ze het niet kan betalen, worden de kinderen van school naar huis gestuurd. Ik bedenk me wat dat met een kind moet doen, steeds weer weggestuurd worden, dat doet dat iets met hun zelfvertrouwen. Joan is nu al een paar jaar helemaal niet naar school geweest, haar laatste groep was P4 (groep 5) en ze is 17!
Haar broertje Harrison is 14 jaar en gaat ook maar af en toe naar school. Hij zit in P3 (groep 4). Hij zit ver weg op school, omdat dat een goedkope school is. Hij moet iedere dag een uur heen lopen en een uur terug. Er is geen geld voor een rugzak, dus hij houdt zijn boeken en schriften in zijn hand.
De kinderen zijn zeer in zichzelf gekeerd, bijna zonder mimiek.
Eten kan moeder niet kopen voor haar gezin. Ze eten de goede restjes die ze vinden tussen het afval op de markt.
We besluiten deze beide kinderen naar de middelbare praktijkschool te helpen. De kinderen gaan ook op school slapen, omdat deze school verder weg is. Nu de kinderen naar school gaan, heeft moeder 2 monden minder te voeden. Wat zal dat een fijn gevoel geven.
Als de secretaresse van de school een klein testje doet om te kijken wat zij in de afgelopen jaren geleerd hebben, is dat bar weinig. Lezen en schrijven is minimaal. Dan kan je zien hoeveel het met een kind doet als er geen continuïteit is in onderwijs.
Vanaf het moment dat Anita vertelt dat zij naar school mogen, breken ze open. Er komt een grote glimlach op hun gezicht en die gaat niet meer weg.
Als wij later nog een gesprekje hebben in “ons” logeerhuis, zegt Joan tegen haar moeder “wij horen niet in zo’n mooi huis te zijn”. Hoe min voel je je dan, als je dat zegt. Harrison zit op de bank en geniet. “Hij heeft nog nooit op zo’n bank gezeten”, zegt hij. En dan ben je 14 jaar.
Als Anita vraagt wat ze zelf mee kunnen nemen naar school, is dat eigenlijk niks. Ze hebben geen matras en geen deken, thuis slapen ze op de grond. Ze hebben 1 set kleding en 1 onderbroek. Er zijn niet genoeg borden of bestek om mee te geven, dat delen ze iedere dag met z’n zevenen.
Een andere moeder komt heel terneergeslagen binnen en vraagt om hulp voor haar 2 kinderen. Anita vraagt waarom ze zo emotioneel is. Eerst wil ze het niet vertellen, we kunnen haar toch niet helpen. Dan vertelt ze het verhaal in het Luganda aan Anna en Becky. Ze werkt en verdient 100.000 shilling per maand, dat is maar €25! De huur van het kleine 1-kamer huisje is €20 per maand. Ze vertelt dat er veel dagen zijn dat de kinderen en zij geen eten hebben. We schamen ons op dat moment rot, dat we net een glas sap voor onze neus hebben staan en er een paar van ons met een bord vol rijst zitten. We voelen ons allemaal verdrietig door dit verhaal. De vrouw ziet er gebroken uit. Anna, die amper geld heeft, pakt haar laatste 4.000 shilling (€1). Anita en ik vragen aan Sarah of zij wat rijst, aardappelen en fruit wil kopen bij het winkeltje van mama Emma. En mama Anna pakt net klaargemaakt eten in om mee te geven. Zo liefdevol allemaal. Wie weinig heeft, geeft vaak makkelijker weg.
Sarah, Anna’s zusje, is emotioneel. Zij kan zich nog zo goed herinneren dat zij ook met honger naar bed moest.
De moeder is heel dankbaar, maar kan haar emoties niet tonen. Het is te veel, of te moeilijk, wat dan ook. Als we zeggen dat haar kinderen van 6 en 8 altijd bij onze activiteitenruimte mogen komen spelen, vertelt ze dat dat niet mogelijk is. Haar kinderen halen na school en in het weekend water voor andere mensen bij een waterpunt. Daardoor hebben ze wat geld om eten te kopen. Ze zijn 6 en 8 jaar oud, wat een moeilijk leven heb je dan. Altijd onzekerheid en weinig hoop.
Als moeder weggaat, zakken we allemaal onderuit. Wat maakt het toch een verschil waar je op deze aardbol geboren wordt. Wat een emoties!
Ook deze 2 kinderen hebben we door nieuwe kindsponsors naar school kunnen helpen.
Zo zijn er nog veel van dit soort verhalen, maar wat de reis vooral zo bijzonder maakt, zijn al die blije kinderen die bij ons in de nieuwe activiteitenruimte komen spelen. Want we hebben nu een grote binnen- en buitenruimte, waar de kinderen echt de ruimte hebben om met hun favoriete speelgoed te spelen. De barbies en poppen worden aan- en uitgekleed en de haren worden gekamd, ze worden gedragen alsof het baby’s zijn. Met de grote auto’s wordt over het terrein gerend, de kinderen zitten er bovenop en rijden van het hellinkje. De poppenhuizen en garages zitten vol met dieren, de poppenbuggy’s zitten steeds vol met kinderen en zijn nu bezweken.
En ja, dan de puzzels, daar blijf ik me over verbazen. De kinderen vinden puzzelen zo moeilijk! De kinderen die nieuw zijn snappen er niets van. De houten baby puzzels zijn al te moeilijk, ook al is een kind 10 jaar of ouder. Hun hersenen zijn daar niet op getraind. Met veel geduld leggen we ze uit dat ze de stukjes moeten draaien en dat de stukjes dan in de gaten passen. Of dat bij de legpuzzels de rechte kanten aan de buitenkant horen. Er is een moeder die samen met haar dochter van 8 een grondpuzzel probeert te maken met 20 stukjes. Het lukt ze niet en ze proberen het echt een uur samen. Waarschijnlijk zag moeder voor het eerst in haar leven een puzzel. De kinderen die al langer bij ons komen kunnen intussen puzzels met 100 stukjes maken en een bouwwerk van K’nex maken. Zo zie je hoe belangrijk het is om speelgoed te hebben en je hersenen te trainen, anders te trainen dan de leerstof die ze op school krijgen.
Als wij rondlopen door de wijk Namasuba worden wij zeker 10x aangesproken door ouders die een kerstmaaltijd van ons gekregen hebben in december 2025. Zij zijn nog steeds onder de indruk dat speciaal zij zo’n pakket hebben gekregen en dat ze door de medemens uit Nederland gezien worden.
Ik zou nog uren door kunnen vertellen.
Wat bijzonder om daar weer te zijn geweest, om te zien dat alles wat Anita in 2016 ooit is begonnen, nu echt een stip op de kaart is. Wat stichting Namasuba Kids doet voor de mensen. Niet alleen kinderen naar school helpen, maar ook mensen weer hoop geven, zich gezien en geliefd voelen. En daar helpen wij met z’n allen aan mee. Donateurs, (kind)sponsors, de mensen die over ons vertellen, onze achterban en het bestuur.
Heel veel dank allemaal!
